Verbittert.
Mijn gedachten raken verbittert, door de eeuwige strijd die ik moet voeren.
Strijd tegen mezelf, omdat ik me zo kwetsbaar voel in deze harde samenleving, waar je niet meetelt als je niet rendabel genoeg bent.
Kwetsbaar voel ik me, omdat ik het al jaren moet opnemen tegen regeltjes opgelegd door hogere heren.
Regels die mij het recht ontnemen volwaardig deel te nemen aan deze samenleving.
Waar zijn de mensen, die het écht op willen nemen voor de minder rendabelen?
Mooie beloftes dat iedereen gelijkwaardig zal moeten worden bejegend, lijken een fata morgana.
Strijd voeren omdat ik mee wil doen, ik ook meetel, net als iedereen.
Mijn gevoel houd me sterk, omdat ik niet verbittert wil raken, niet op wil geven, mezelf belangrijk genoeg vind en ik gewoon een goed mens ben, een mens met gevoel.
Ik kijk om me heen, zie de kleine dingen in het leven, dingen die veel groter zijn omdat ze mij blijven herinneren aan degene die ik van binnen ben.
Ze houden me op de been, de liefde voor de dingen in het echte leven houden me sterk en strrijdbaar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten