Een voor mij niet zo vanzelfsprekende, gezellige dag, wat ik graag met jullie wil delen
Het was alweer een tijd geleden dat ik met het openbaar vervoer had gereisd.
Geloof dat de laatste keer was dat ik in het voorjaar van 2009 bij GGZ Assen mijn eigen geschreven gedicht "Mijn dysthymie en ik"uit het gedichtenbundel "Nevelsierten in het hoofd" voordroeg bij de opening van de week van de psychiatrie.
Dit keer had mijn reis met de bus van Emmen naar Assen een ander doel namelijk op bezoek bij een vriendin en oud klasgenootje van mij.
Via een online forum zijn we toevallig (als toeval bestaat) weer met elkaar in contact gekomen en sindsdien spreken we een paar keer in het jaar af.
Zo zijn we een keer met nog een vriendin van mij, naar het openluchtmuseum “Ellert en Brammert” in Schoonoord geweest, een keer shoppen in Assen, naar Noorderdierenpark Emmen en het Aquarenazwembad in Emmen.
Maar dit keer dus met de bus naar Assen, kijken hoe ze daar woont en een gezellige dag samen hebben.
Vroeger, voor mijn ziek zijn, reisde ik veel met de bus en de trein; elke doordeweekse dag 4 jaar lang 2 uur in de bus van Emmen naar Assen en terug. Later woonde ik voor een andere opleiding in Noordwijk aan Zee, helemaal aan de andere kant van het land. Reizen van Drenthe naar Noordwijk en terug, het hoorde gewoon bij mijn manier van leven.
Zo anders was het vanaf 2003, het jaar dat ik ziek werd.
Sommige dagen kwam ik mijn huis niet eens uit.
Vanwege de drukte en onrust die ik zelf ervoer, durfde ik zelfs een jaar lang niet scooter te rijden en een half jaar niet naar de supermarkt.
Daarna heb ik een jaar gehad die, als ik nu achteraf bekijk wel leek op een manische periode want toen vloog en stuiterende ik juist van hot naar her. Was echt mezelf even niet!
Gelukkig kwam al snel weer de rust in mij terug, lekker veel fietsen en wandelen wat me een stuk beter deed voelen.
Ook kreeg ik weer meer richting in mijn leven door arbeidsrehabilitatie en later het vrijwilligerswerk via het GGZ.
Af en toe meereizen met mijn collega’s van de initiatiefgroep GGZ WMO naar Assen of Hoogeveen maar dan wel met de auto.
Vandaag, 6 augustus 2010 met de bus naar Assen.
Ik even bij het loket van het station gemeld dat ik vrijwel nooit met openbaar vervoer reis en graag wilde weten welke kaart ik het beste kon kopen. “Twee keer een kaartje kopen van 6 euro”was het antwoord.
Ruim de tijd nog dus rustig ff een peukje roken voor de bus kwam.
Genoten heb ik van de busreis van Emmen naar Assen, een reis die ik 20 jaar geleden elke doordeweekse dag aflegde. Wat heeft Drenthe toch een mooie dorpjes en wat fijn dat ik daar even weer aan werd herinnerd, wat veel groen en wat is er veel veranderd!
Aangekomen op het station in Assen zag ik mijn vriendin en oud klasgenoot van 20 jaar terug al staan.
Samen even naar het centrum van Assen gelopen en ik werd getrakteerd op een patatje bij de beste patatboer van Drenthe waar ik vroeger als 15 jarige ook regelmatig even een frietje haalde. Vervolgens nog even rond gesnuffeld in het centrum en toen naar mijn vriendin haar huisje gewandeld.
We kwamen door de straat lopen waar vroeger onze oude school stond maar nu dure woningen.
Ik besef, wat zijn die 20 jaar toch snel gegaan eigenlijk.
Elf hoog aangekomen in de flat van mijn vriendin het prachtige uitzicht bewonderd en lekker gaan zitten op het balkon in de zon, gezellig bijkletsen over vroeger, de tijd er tussen en nu.
Het was een gezellige dag, waar ook weer een einde aan komt uiteraard, dus weer op naar het station, nog even wachten op de bus.
Ik laat mijn retourtje-kaarten aan de chauffeur zien die mij vervolgens meld dat het kaartje niet klopt omdat er twee stempels op zou moeten staan. Ik meld de chauffeur dat ik dit ook niet kan weten omdat ik amper met de bus rijd. De houding van de chauffeur vind ik opmerkelijk, hij meld dat hij het zo geen geldig vervoersbewijs is en het niet mag accepteren.
Ik blijf rustig en zeg dat een fout van zijn collega niet ten koste van mij als klant mag gaan en hij dit maar aan zijn collega moet melden en ik ga rustig in de bus zitten.
Volgens mij schoot er even snel door mijn hoofd “hierdoor laat ik mijn leuke gezellige dag niet door overheersen”. Maar ik zal je vertellen, dat relativeren en rustig is bij mij niet altijd zo vanzelfsprekend geweest in zo’n situatie.
Zoveel momenten kan ik opnoemen waardoor ik wel van soort gelijke situaties van slag kon raken en mijn stemming daardoor liet beheersen.
Nu niet.
Een mooie dag is een mooie dag gebleven en daar ben ik stiekem, best een beetje trots op, al is het voor velen zo weinig, voor mij is het heel veel!
Liefs van Anita
Geen opmerkingen:
Een reactie posten