De afgelopen weken had ik best veel wat mij behoorlijk uit mijn doen bracht.
Eerst kreeg ik bericht van de WSW dat ik binnenkort geplaatst kon worden. Het bezorgde me kopzorgen omdat ik dacht dat ik verplicht was een functie via de WSW te aanvaarden.
Gelukkig blijkt dit niet zo te zijn, ik zit immers volledig in de WAO dus HOEF niet meer te werken.
Hele geruststelling!
Voor mij is werken binnen het WSW bedrijf zelf geen optie dus ik stelde detachering bij het GGZ voor.
Hierover spreek ik binnenkort verder met mijn contactpersoon van het GGZ. Maar ook hierover heb ik twijvels of het verstandig is te doen. Ik vraag me af of GGZ Drenthe wel klaar is om te investeren in mij als ervaringsdeskundige.
En als het al kán worden gerealiseerd, geeft het me niet te veel druk dat er dan toch weer te veel van mij verwacht word of ik te veel hierin van mijzelf ga verwachten?
Nu doe ik lekker vrijwilligerswerk waarin ik zeker mijn verantwoordelijkheden heb maar er is wel veel ruimte mijn grenzen aan te geven in mijn belastbaarheid met dank aan onze geweldige ondersteuner van de cliëntenraad, een man met een groot hart voor GGZ cliënten en veel inzet levert in het feit dat de stem van de cliënt gehoord moet worden!
Die ruimte en grenzen aangeven heb ik heel erg nodig met mijn dysthymie.
Verder was er de afgelopen tijd strijd tussen 2 mensen waarvan ik houd en waar ik als het ware tussenin sta.
Verdorie wat heb ik hier een last van gehad.
Maar ik heb er ook van geleerd dat eerlijkheid het langst duurt, veel energie vergt en soms niet makkelijk te verteren is voor een ieder, je wilt n.l. ook niemand kwetsen en je houd verdorie wel veel van elkaar!
En toch.....het is de enige manier om er uiteindelijk het gevoel te hebben dat je juist hebt gehandeld en jou niks te verwijten valt!
En daarnaast loop ik in mijn vrijwilligerswerk binnen de cliëntenraad tegen dingen aan, waar ik op het moment niet meer mee om kan gaan. Ik ga er verder niet over in detail maar ik kan je wel zeggen dat dit erg veel van mij vergt.
Ik heb dan ook even afstand van het werk genomen om met de ondersteuner van de cliëntenraad daarover te kunnen spreken en dan hoop ik dat alles weer zo gaat lopen dat ik het allemaal weer kan handelen.
Ik merk dat ik door bovengenoemde dingen echt weer uit mijn doen ben, mezelf een beetje kwijt ben.
Ik realiseer me dan dat dit de reden is dat ik geen reguliere baan aan kan; ik trek me dingen die niet lekker lopen gewoon erg aan dat ik er ziek van word!
Maar ik was ook bang het werk wat ik nu doe, kwijt te raken want ik doe het met hart en ziel!
Inmiddels wat dip-dagen gehad, tijd om na te denken en mijn gedachten met mensen te delen, zie ik alles weer wat helderder en heb weten te relativeren.
Ondanks dat ik geen regulier werk meer kan doen, heb ik genoeg in mijn mars om me met hart en ziel in te blijven zetten voor de belangen van mensen die gebruik maken van de geestelijke gezondheidszorg en dat hoeft niet per se binnen een cliëntenraad, er zijn meer wegen die naar Rome leiden!
Met deze gedachte ben ik weer gerust gesteld en heb de draad weer opgepakt, ben vanmorgen lekker gaan sporten en ben vanmiddag lekker met mijn hondje gaan genieten van het weer en het bos.
Morgen ga ik voor werk als redactrice Netcliënten Drenthe mijn eerste bezoek aan een zorgboerderij brengen om daar vervolgens verslag van te maken voor op de site en volgende week volgen er nog 3 bezoeken.
Dáár ga ik me nu lekker op richten, want daar kán ik immers met een goed gevoel mee verder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten